Ο Μανώλης Μιχαλάκης (Τσιβιδίκος) είναι ένας πραγματικά σπουδαίος μουσικός με καταγωγή από το μερακλίδικο χωριό, Χάρακας Μονοφατσίου, του νομού Ηρακλείου. Συγχωριανός και φίλος του Παντελή Σταυρουλάκη (αυτού του επίσης μεγάλου καλλιτέχνη που έφυγε νωρίς), είχαν κάνει πολλές φορές και κοινές εμφανίσεις.
"ενα ελάχιστο δείγμα απο ενα μεγάλο μουσικό .δε λέω οργανοπαίκτη , ουτε λαικό ή παραδοσιακό καλιτέχνη , λέω μουσικό και ξέρω τι λέω. Ο Μανόλης ειναι ο Βιβάλντι της μουσικής μας. Αλωστε οι αναλύσεις που κάνει στους απλούς κρητικούς σκοπούς ειναι κλασικές , όπως και οι μετατροπίες που συνηθίζει με τις οποίες περνά απο τονικότητα σε τονικότητα. Ο μόνος άνθρωπος που ο Σκορδαλός θεωρούσε οτι προχώρησε τη μουσική απο εκει που τη παρέδωσε ο ίδιος. (ειμαι αυτήκοος μάρτυς της συζήτησης) απίστευτες μουσικές γνώσεις χωρίς σπουδές , όχι μόνο μουσικές ικανότητες αλλά θεωρητικές γνώσεις στη μουσική , για τις διαστάσεις της και τη φιλοσοφία της, και μια δική του γλώσσα , ποιητική για να μιλά γι αυτά που τον παθιάζουν. Τελειως αυτόνομος και αυτάρκης με το μαντολινάκι τιου , χρησιμοποιεί στη κυριολεξία τους κρητικούς σκοπούς για να φτιάξει μουσικά σύνολα πέρα απο κάθε φαντασία. Μουσικές μορφές που φτιάχνονται για να χαθούν ,σαν τις μορφές της φλόγας , πανέμορφες, συνεχώς άλλες , "σε μια ατελείωτη αναζήτηση για καινούρια τοπία κι ανυποψίαστους τόνους." Πρόσφατα καθώς διάβαζα το "ντουέντε" (ρόλος και θεωρία) του Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα ,που τίποτε δεν τον περιγράφει καλίτερα, ενιωθα με μεγάλη ένταση το υπόγειο ρεύμα που ξεπερνά τόπους και χρόνους και φέρνει ενα ποιητή σαν το Λορκα στα Αστερούσια , να ακούει το τραγούδι της νύκτας , εκεινο που μας πάει στις ακτές του χρονου , που κάνει να ανθίζει το λουλούδι που ειναι μαζύ το αύριο και το χθές." Ψαράκης Κ.
πηγή : www.kritikiparadosi.gr
"Γεννήθηκα το 1939 στο Χάρακα...Αν ζούσε σήμερα ο Παντελής θα'χαμε κάμει πολλά πράγματα.Γιατί όσον αφορά και τη μουσική είχαμε πολύ σχέση,μακάρι να ζούσε!Ήταν ένας πολύ ειλικρινής άνθρωπος.Το ψέμα δεν το είπε ποτέ του.Πολλές φορές μου'λεγε να'πα γράψουμε κάτι μαζί , αλλά εγώ αρνιόμουνα.Τώρα το μετανιώνω.Γιατί στο βάθος ήθελα και λογάριαζα να κάνω πολλά ,είχα όνειρα.Νόμιζα πως η ζωή ήτανε πολύ μεγάλη.Τώρα όμως βλέπω ότι φεύγει προς το τέλος...Κι αφού δεν έγραψα κάτι μαζί με τον Παντελή , δε θέλω να γράψω τίποτα πια... Πιάνει το μαντολίνο και το αγκαλιάζει. Ενσωμάτωση οργάνου και μουσικού.Ξεκινάει να παίζει κάτι πολύ όμορφες κοντυλιές.Ήχος όμορφος ,πληθωρικός και χειμαρρώδης με απέρριτα αυτοσχεδιαστικά στοιχεία που ίσως να δίνουν την εντύπωση ότι ξεφεύγουν του ρυθμού, όμως όχι......Κάποια στιγμή διακόπτει το τραγούδι και λέει "Καλώς τη θεία". Καλωσορίζει μια πού γριά που μόνη της άνοιξε τη πόρτα του σπιτιού και μπήκε μέσα... "έλα ΄δώ" της λέει και "κάτσε δίπλα μου !" Ήταν η υπέργηρη μάνα του Παντελή Σταυρουλάκη, η οπία περνώντας άκουσε τη μουσική και μπήκε . Έβγαλε ένα "άαχι " και ξανάφυγε !.... Κοίταξε μου λέει εγώ στο στούντιο δεν μπορώ να κλειστώ για να με ηχογραφήσουν αλλά και δε θεωρώ ότι κάποιος που με ηχογραφεί μπορεί να με "κλέψει" . Να μου παρει τι;Τα κομμάτια;Τον τρόπο που παίζω;Και λοιπόν;Θα'χει πάρει το σκελετό.Την ψυχή που βγάζω δεν μπορεί να μου την πάρει κανείς . Αλλά κι αν ακόμη κάποιος ,ας πούμε νέος,με ακούει και με βλέπει πως παίζω και διακρίνει πως μ'αυτόν τον τρόπο βγάζω ψυχή,ας πάρει το παίξιμό μου κι ας δώσει κι αυτός την ψυχή του.Χαλάλι.Δέκα φορές χαλάλι! Ευτυχισμένος θα'μαι αν δω τέτοιο πράγμα να συμβει !
Πηγή : Απόσπασμα από το βιβλίο "Αστερούσια - Μουσικές φωτογραφίες" του Σάββα Πετράκη Χάρακας 25 Ιούνη 1999
