Ο Δημήτριος Βασιλάκης ή Τσουρλοδημήτρης γεννήθηκε στο Χάρακα το 1931. "...Ο πατέρας μου ήτανε κτηνοτρόφος. Κάποιος μου χάρισε μια φορά ένα μαντολίνο και άρχισα να μαθαίνω την ώρα που έβοσκα τα πρόβατα. Εκεί πολλές φορές παρέα με το μακαρίτη τον Παντελή παίζαμε μαζί. Ήμασταν και γειτόνοι. Ήπαιρνε αυτός τη λύρα του πατέρα του κι εγώ το μαντολίνο και βγαίναμε μαζί στ' αόρι. Τότε βέβαια το να ασχολείται κανείς με όργανα δεν ήταν και πολύ τιμητικό. Θεωρούσαν ότι όποιος έπαιζε λύρα ήτανε τεμπέλης. Ο πατέρας όμως του Παντελή τον ήθελε λυράρη. Εμείς όταν μαθαίναμε να παίζουμε δε σκεφτήκαμε ποτέ να γίνουμε επαγγελματίες. Αφότου κάτι μάθαμε και παίζαμε και τραγουδούσαμε κιόλας ,ε, θέλαμε να βγούμε και καντάδα.Λοιπόν εβγαίναμε καμιά φορά αλλά μόνο οι δυό μας και πηγαίναμε εκεί που θέλαμε εμείς... Με πολλή προσοχή να μη μας δει κανείς.Ένα βράδυ κάποιοι μας τη στήσανε όχι για κακό σκοπό αλλά για να καμομε μαζί παρέα όμως μόλις τους αντιληφθήκαμε το βάλαμε στα πόδια... Την εποχή που αρχίσαμε να παίζομε , υπήρχαν λυράρηδες που μας παραδειγμάτιζαν.Εδώ στο Χάρακα ήταν ο Πανάγος ο Γοργουλάκης,ο Αποστολάκης ο Γιώργης ή Τσαμπάζης, που προπαντός έπαιζε πολύ καλό μαντολίνο εκτός από λύρα. Από τον Πύργο ήτανε ο Καλλέργης ο Μανώλης, από το Μεσοχωριό το Κωστάκι ή Λυρατζάκι, που του κρατούσε πάσο με τη μαντόλα ο Καρκαβάτσος... Σήμερα υπάρχουνε καλοί λυράρηδες. Έχουνε δάκτυλο καλό και δοξάρι μπορεί να χουνε. Αλλά δεν έχουνε αυτό το ένστικτο της μερακλοσύνης ... πως να το πω , που όταν κατσουνε στην καρέκλα να καθίζουνε και να νιώθουνε ότι παίζουνε για να γλεντίσουνε τον κόσμο και όχι για να φιγουράρουνε. Γιατί οι πιο πολλοί καθίζουνε και παίρνουνε πόζα και νοιάζονται πως θα σταματήσουνε το δοξάρι να πιάσουνε το μικρόφωνο και πως το 'καμε ο άλλος με το δοξάρι οψές, έτσι για να φανούνε πιο ωραίοι και το χαλούνε ! ..."
Πηγή : απόσπασμα από το βιβλίο "Αστερούσια - Μουσικές Φωτογραφίες" του Σάββα Πετράκη Χάρακας, 30 Γενάρη 2000
