Συνέντευξη με τον κύριο Γερεουδάκη Γεώργιο ή Μαρουβά
11-2-1999
Α. Πλευρά
Ερ. Κύριε Μαρουβά θέλω να μας πείτε πώς ξεκινήσατε να παίζετε λαγούτο
και σε ποια ηλικία;
Απ. Στα είκοσι χρόνια περίπου.
Ερ. Έπαιζε κανένας άλλος στην οικογένειά σας;
Απ. Ο αδερφός μου ο Αντώνης κι αυτός στο όνομα Μαρουβάς κι αυτός.
Ερ. Επαγγελματικά έπαιζε;
Απ. Επαγγελματικά.
Ερ. Ήταν μεγαλύτερος;
Απ. Μεγαλύτερος δυο τρία χρόνια.
Ερ. Κι εσείς πώς και δεν είχατε ξεκινήσει νωρίτερα ν’ ασχολείστε με το
λαγούτο;
Απ. Τότες το τράκαρα. Εγώ το έμαθα μοναχός, ούτε να μου δείξει κανείς,
ούτε τίποτα. Έτσι από τη μουσική το βγάνω κι έτσι όπως ακούσετε.
Ερ. Ο αδερφός σας σε ποια ηλικία είχε ξεκινήσει;
Απ. Πολύ μικρός, γύρω τα δώδεκα, δεκατρία χρόνια. Δεν θυμάμαι και καλά.
Ερ. Άρα είχατε ακούσματα, στο σπίτι μέσα, δηλαδή, ακουγόταν το λαγούτο
ταχτικά;
Απ. Ναι, λίγο, γιατί είχαν μεταφερθεί τα αδέρφια μου τα μεγαλύτερα κάτω
σε μια άλλη γειτονιά που λέγεται Κουλουκουθιανά κι εμείς εμέναμε στο
χωριό.
Ερ. Πώς λεγόταν η γειτονιά;
Απ. Κουλουκουθιανά, είχανε μαγατζί εκεί και είχανε κατέβει τα παιδιά κι εμείς
ως παιδιά πάλι μικρότερα ήμασταν στο χωριό.
Ερ. Ο πατέρας, ο παππούς, κανένας θείος;
Απ. Έπαιζε κι ο πατέρας μου.
Ερ. Τι έπαιζε;
Απ. Λαγούτο, αλλά από κει παλαιικά.
Ερ. Κι ο παππούς;
Απ. Όχι ο παππούς.
Ερ. Στο χωριό τι άλλα όργανα παίζανε απ’ ό,τι θυμάστε σε μικρή ηλικία,
εκτός από λαούτο τι άλλο όργανο παίζανε;
Απ. Βιολιά ήτανε, πολλά βιολιά εκεί.
Ερ. Ποιους καλούς βιολάτορες θυμάστε;
Απ. Την εποχή αυτή που βγήκα εγώ; Ήταν ο Μιχαλιός ο Παπουτσής, ήταν
ο Μαριάννος στο βιολί, ήτανε ο Κουτσουρέλης στο Καστέλλι ένας παλιός,
ήταν ο Χάρχαλης και κάτι άλλοι εκεί πέρα, τα οποία δεν έχουν
κυκλοφορήσει. Έπειτα υπάρχουν πολλά βιολιά.
Ερ. Στο χωριό σας ποιος ήτανε;
Απ. Ο Μιχάλης ο Παπουτσής, Μιχαλιό τονε λέγανε, ο Χαραλάμπης ο γιος του
και πιο παλιοί, πιο γερόντοι, αλλά δεν μπορούμε να τους βάλουμε στους
οργανοπαίχτες.
Ερ. Ένας Δροσερός που είπατε προηγουμένως, όταν παίζατε μιλήσατε για
κάποιο συρτό του Δροσερού «η χαραυγή»;
Απ. «Η χαραυγή» ναι. Αυτή την είχε βγάλει ο Γαλατιανός ο Στρατής.
Ερ. Από πού ήταν αυτός;
Απ. Από τσι Κάμπους, Κεραμιανός, με τον Γαλάνη το Δημήτρη.
Ερ. Εσείς τα πρώτα μαθήματα του λαούτου από ποιον τα πήρατε, ποιος σας
έμαθε τα πρώτα βήματα;
Απ. Εγώ μοναχός. Και τη μουσική τη βγάζω εγώ και ορισμένα πράγματα
μοναχός. Δηλαδή ποιος θα μου δείξει;
Ερ. Όχι τώρα, τότε, όταν ξεκινήσατε;
Απ. Ναι μονάχος μου.
Ερ. Το πρώτο συρτό ποιος σας το ’μαθε;
Απ. Μοναχός κι από μπουζουκάκι.
Ερ. Από μπουζούκι αρχίσατε ή από μαντολίνο;
Απ. Από μπουζούκι μ’ ένα τέλι.
Ερ. Πόσο χρονών ήσαστε τότε που αρχίσατε μπουζούκι;
Απ. Καμιά εικοσαριά χρονών.
Ερ. Και τι παίζατε τότε στο μπουζούκι;
Απ. Τίποτα σχεδόν, εκειά παίζαμε δεν εβγάζαμε τίποτα.
Ερ. Το πρώτο κομμάτι που παίξατε στο μπουζούκι τι ήταν, θυμάστε;
Απ. Τίποτα.
Ερ. Το πρώτο κανονικό κομμάτι;
Απ. Ε, πού θυμάμαι τώρα εγώ.
Ερ. Θυμάστε να μου πείτε αν είχατε παίξει ποτέ σε πανηγύρι και πόσο
χρονών ήσασταν; Την πρώτη-πρώτη φορά;
Απ. Πώς να σου πω τώρα, λες θυμάμαι να σου πω ακρίβειες.
Ερ. Κύριε Γιώργο, μας είπατε ο πατέρας σας έπαιζε λαγούτο, τον καλούσανε
να παίζει σε γλέντια;
Απ. Έπαιζε.
Ερ. Εκείνη την εποχή τώρα πώς γινόντουσαν τα γλέντια;
Απ. Όπως γίνονται και τώρα, αλλά ούτε φωτισμό, με λούξια έτσι απλά
πράγματα.
Ερ. Τον καλούσανε να παίξει με συμφωνία, δηλαδή λέγανε «θα παντρέψω
την κόρη μου θέλω να ’ρθεις»;
Απ. Όχι, όπως και τώρα. Παντρεύεσαι εσύ, ο τάδες και μου λέει «Μαρουβά
θα έχεις ταμένα την Κυριακή», «όχι», «σε προσκαλώ να παίξεις στο
γάμο», «εντάξει» πηγαίνομε Σαββάτο και Κυριακή. Τώρα έχουνε βγει
και Σαββάτο γάμος και την Κυριακή γάμος, αλλάξανε τα πράματα.
Ερ. Η πληρωμή πώς γινότανε εκείνα τα χρόνια;
Απ. Όταν θα χορέψουνε.
Ερ. Δηλαδή όποιος χόρευε πέταγε χρήματα;
Απ. Ε, πέταγε πέντε χιλιάδες, σήμερα μπορεί να ’ναι εφτά, δέκα, δέκα πέντε,
είκοσι αναλόγως.
Ερ. Την εποχή του πατέρα σας μιλάμε τώρα
Απ. Πολύ λίγα πράγματα, με δραχμές, με δεκάρικα παλιά.
Ερ. Όποιος χόρευε δηλαδή;
Απ. Πλέρωνε.
Ερ. Πλήρωνε το μουσικό μετά;
Απ. Ναι. Ή καμιά φορά τώρα, σου λέει «κύριε για να ’ρθω» καλός
προπαντός, σου λέει «πόσα θα μου δώσεις να ’ρθω να παίξω στο γάμο
σου κι ό,τι βγάλω». Συμφωνίες τώρα.
Ερ. Παλιά τέτοιες συμφωνίες δεν γίνονταν;
Απ. Δεν γίνονταν. Παλιά ήταν σου λέει «θα πάω σ’ ένα γλέντι κι αν δεν
βγάλω, θα φάμε και θα πιούμε είντ’ άλλο θέλω».
Ερ. Θυμάστε παλιά να μου πείτε, είτε όταν πηγαίνατε με τον μπαμπά σας
μαζί στα πανηγύρια, ή όταν πηγαίνατε μόνος σας, πού καθόντουσαν οι
μουσικοί, είχανε πάλκο;
Απ. Εβάναμε δυο καρέκλες με τάβλες σε βαρέλια απάνω, σε πάγκους.
Ερ. Ήτανε στη μέση;
Απ. Όχι στο γύρω.
Ερ. Στην άκρη δηλαδή;
Απ.
Βέβαια.
Ερ. Και την εποχή του μπαμπά σας γινόταν αυτό εδώ στα Χανιά;
Απ. Ναι, παντού ήταν έτσι, στην άκρη να κάτσουμε και βλέπουμε ότι έτσι
βολεύει το γλέντι, εδώ θα κάτσουμε εμείς εδά στην εποχή μας, να
βάλουμε τα ηχεία έτσι να πιάνει όλο το γλέντι.
Ερ. Στην εποχή σας υπήρχαν ηχεία;
Απ. Τελευταία τώρα βγήκανε αυτά.
Ερ. Παλιά λέμε;
Απ. Σκέτα πράγματα, αν εγρικούσανε, αν δεν εγρικούσανε δεν βαριέσαι.
Ερ. Την εποχή του πατέρα σας μας ενδιαφέρει αν τα όργανα καθόντουσαν
στη μέση του δωματίου ή στην άκρη;
Απ. Όχι, στο πλάι. Να πάμε στη μέση τι να κάνουμε;
Ερ. Παραγγελιές δίνανε;
5
Απ. Ναι, σου λέει «έχω σειρά μετά να χορέψω εγώ». Μάλιστα μετά το χορό
αυτό θα χορέψω, εντάξει, ύστερα ένας άλλος, μετά το χορό εγώ έχω
σειρά.
Απ. (Τραγουδάει) «Έλα συ ξενιτεμένο / ταίρι μου αγαπημένο». Η μουσική ν’
αλλάζει και λίγο-λίγο καμιά φορά. Εγώ κατηγορώ οργανοπαίχτες, ενώ ν’
ακούσεις και μια πενιά μωρέ αλλάζει και λίγο-λίγο. Μωρ’ δεν πάει μωρ’
τα κάνουμε και πάνε όλα. Να παίξω να σας τραγουδήσω μανέ, να σου
βάλω τσιφτετέλι καλό, δηλαδή στο όργανο την πενιά να ’ναι καθαρή και
να σου τραβήξω μανέ.
Ερ. Θα ’ρθω μια μέρα στις Βουκολλιές και θα κάτσουμε μόνοι μας στο μαγαζί
να τραγουδήσουμε ό,τι θέλουμε. Για πες μου τώρα κάτι.
Απ. Έχουνε περάσει της μουσικής μεγάλοι ανθρώποι κι όντε τον έπαιξα, είχε
κατεβεί ένας απ’ την Αθήνα κι έπαιζε, είχε τρία ούτι, το ούτι ξέρεις τι
είναι, ωραίες αμανέδες και τέτοια και λέω «στάσου» κατεβάζω το
όργανο εγώ από πάνω και του παίζω και μου λέει «αυτό το πράμα δεν
το ξανάκουσα, η μουσική σου έχει βαθμούς, εκατομμύρια βαθμούς θα σου
βάλω». Έπαιζε μουσικός. Ε, δεν κυκλοφόρησα, να μου πούνε έλα και να
πάω, δεν πάω εγώ.
Ερ. Για πες μου κάτι, γιατί σε βγάλανε Μαρούβα;
Απ. Διότι ο Μαρουβάς ήταν ο πατέρας μου και να πάνε να πιούνε δυο
μαρουβαδάκια, ήταν το κρασί παλιό κι από κει δα τώρα βγήκε, όπως
συνήθως όλα τα παρατσούκλια, μένουνε.
Ερ. Δεν έχει καμιά σχέση με τη μουσική δηλαδή;
Απ. Όχι. Ύστερα από κει είχα ένα αδελφό τον Αντώνη και παίζανε με το
Μαύρο το Νικολή....
Πηγή : thalitas.ims.forth.gr
